Recht op je doel af - Tweeduizend afspraken: Sch(r)ikt het?

Geplaatst op 01-12-2009 door Pauline Woudenberg

 

 

Als rechtenstudent lijkt het soms alsof de universiteit je opzettelijk probeert af te schrikken. Misschien wordt er gedacht dat studenten dan – al dan niet uit pure angst – beter presteren. Het staatsrechtboek is wat dit betreft legendarisch te noemen. Het staat voor altijd in mijn geheugen gegrift hoe ik als eerstejaars mijn hart in mijn keel voelde bonken toen ik dat gevaarte voor het eerst zag. Dat boek was zo dik, dat de titel horizontaal op de rug van het boek geschreven stond. Sindsdien is dit voor mij als criterium gaan gelden om de leesbaarheid van een boek te bepalen: als de titel horizontaal op de kaft past, wordt het mij over het algemeen toch iets te gortig.

 

Maar alles went, zo ook dikke boeken. Daarom gooien ze het bij de studentenrechtbank over een andere boeg. Sommigen kijken al jaren reikhalzend uit naar de studentenrechtbank, terwijl anderen spontaan een touw gaan zoeken. Hoe dan ook, het hoorcollege werd groots aangekondigd, dit mócht je niet missen. Dus daar zit je dan. Met zijn driehonderden in een zaal. Je ziet iedereen denken ‘wat voor terror hebben ze nu weer voor ons in petto?’ De hele zaal bevindt zich vervolgens in een lichte shock, wanneer op slide nummer zoveel van de powerpoint-presentatie, met grote letters staat dat je in de studentenrechtbank-periode je aan tweeduizend afspraken moet houden.

 

Blinde paniek was het gevolg. TweeDUIZEND? Nou, ze weten het wel subtiel te brengen. Hoe zou zoiets trouwens worden uitgerekend? Zouden ze gewoon een student gevraagd hebben ‘Zeg, hoeveel afspraken moest je eigenlijk nakomen voor de studentenrechtbank?’. Waarop de betreffende student argeloos antwoordt: ‘Nou, voor mijn gevoel waren het er wel tweeduizend!’. Zet het op een slide en iedereen zit ademloos bij zichzelf na te gaan hoe ze zo’n bizar aantal afspraken in hemelsnaam kunnen inplannen in hun toch al te drukke leven.

 

Maar het zou kunnen dat er inderdaad een vent is aangesteld om alle afspraken te tellen. Hoogstwaarschijnlijk met de aanwijzing ‘neem het begrip ‘afspraak’ maar niet al te nauw’. Dus nadat er een arme student was uitgekozen, begon het tellen. Overal werd de student in kwestie geschaduwd, want de onderzoeker mocht geen afspraak missen natuurlijk. Dus alle afspraken werden in kaart gebracht en gecategoriseerd. Inclusief alle koffie-dates en alle toevallige ontmoetingen waarop er met een nietsvermoedend ‘ik spreek je nog’ afscheid werd genomen (waarbij de betreffende onderzoeker enthousiast ‘Ahaaaaa weer een afspraak!’ dacht, en er weer eentje afturfde). De concrete afspraken die daadwerkelijk werden toegelicht op de volgende slides in de powerpoint-presentatie, waren overigens op twee handen te tellen. Dat is toch op zijn minst opvallend te noemen. Maar goed, indruk maakte het wel. En iedereen ging heftig afspraken maken over wanneer zou worden afgesproken om afspraken te maken.

 

1140 keer bekeken | 6 reacties

 

 

Geef deze kennis door...

Reacties

Plaats een reactie

Naam: Email: Bericht: Vul getal in: