Recht & Student

Krom en Recht - Hoe het dus niet moet (deel 2 van 2)

Geplaatst op 14-12-2009 door Quentin Van Dinteren

In de 19^e eeuw werd het in de V.S. nog aanvaard dat een rechter racistische en haatdragende uitingen deed in zijn vonnissen. Inmiddels wordt dat een stuk minder gewaardeerd. Zelfs in de onherbergzame regionen onzer beschaafde Aarde (lees: Australië) wordt een rechter een uitbrander geserveerd als hij zich teveel laat gaan.

In Port Adelaide, SA, bevindt zich een Magistrate’s Court die zich vrolijk bedient van Australisch recht. Een rechter aldaar, Michael Frederick, is niet het prototype Jackaroo dat we zouden verwachten. Hij berijdt geen kangoeroes en krokodillen worstelen met zijn handen achter zijn rug zit er ook niet bij.

Frederick, die een functie vervulde vergelijkbaar met die van politierechter, is al eerder en later nogmaals een onderwerp van controversie geweest, maar ook van bewondering. Echter, één van zijn vonnissen spande de kroon. Frederick veroordeelde de jonge mevrouw Were tot zes weken in het gevang, nadat zij de voorwaarden van haar voorwaardelijke straf had geschonden.

Schijnbaar had Frederick medelijden met de moeder van mevrouw Were, omdat mevrouw Were een geschiedenis had van drugsverslaving en prostitutie en dat allemaal terwijl ze op haar moeder steunde. Frederick nam niet de moeite om uit te zoeken hoe het ging met de verslaving van mevrouw Were, anders had hij geweten dat ze in de rehabilitatie zat en haar best aan het doen was haar leven te beteren.

Mevrouw Were, toen zij Frederick wees op haar rehabilitatieprogramma, kreeg het volgende van hem te horen: “You’re a druggie and you’ll die in the gutter. That’s your choice... I don’t believe in that social worker crap. You abuse your mother and cause her pain. You can choose to be who you are. You can go to work. Seven million of us do it whilst fourteen million like you sit at home watching Days of Our Lives smoking your crack pipes and using needles and I’m sick of you sucking us dry.”

Een vurig betoog, zeker met een kern van waarheid, ware het niet dat mevrouw Were al sinds enige tijd aan de methadon zat en bij de psychiater liep vanwege haar schizofrenie. De conclusie van Frederick? Leest en weest bevreesd: “We dicks pay for your life. It’s your choice to be a junkie and die in the gutter. No one gives a *****, but you’re going to kill that woman who is your mother, damn you to death.”

In hoger beroep werd het vonnis vernietigd, vooral omdat haar overtreding niet met een gevangenisstraf mocht worden bestraft. Op aandringen van mevrouw Were’s moeder, die de Aboriginal and Torres Strait Islander Commission had aangeschreven om haar te helpen, kreeg Frederick nog een reprimande. Of mevrouw Were – die volgens haar moeder in een aardige depressie was beland na het vonnis – hiermee geholpen was, vraag ik mij af.

Appeal Transcript: Were v. Police, [2003] SASC, 116.

- Quentin van Dinteren

711 keer bekeken | 0 reacties