Recht & Student

Krom en Recht - Rechtvaardigheid door duct tape

Geplaatst op 19-01-2010 door Quentin Van Dinteren

De mogelijkheid tot hoger beroep dient een aantal fundamentele beginselen van de democratische rechtsstaat. Al deze beginselen opsommen, is een taak die ongetwijfeld beter aan een eerstejaars is besteed dan aan mijzelf. In ieder geval behoort het recht op een eerlijk proces en toegang tot de rechter aan deze waslijst. Hier in Europa heeft men dat onder het genot van Vlaamse patatten, croissants, crumpets en een pizza in art. 6 EVRM vastgelegd.

In de V.S. was men afgeleid door het leggen van de fundamenten van de machtigste en grootste democratie van de twintigste eeuw. Dan schiet er natuurlijk wel eens wat bij in. In het McKane vonnis is in de 19e eeuw vastgesteld dat er – in strafzaken – niet zoiets bestaat als een federaal gereguleerd recht op hoger beroep. De verschillende staten hebben het sindsdien op statelijk niveau geregeld, een enkele uitzondering – Virginia, West Virginia en New Hampshire – daargelaten.

En daar zal de Texaanse meneer Shaw erg blij mee zijn geweest. Shaw was in Texas een notoir boefje en had zich al meerdere malen schuldig gemaakt aan een aantal vergrijpen die hier niet verder genoemd hoeven te worden. In 1993 stond Shaw weer eens in één van de Texaanse District Courts.

Daar trof Shaw een rechter die zijn instelling niet kon waarderen. Shaw gilde namelijk met regelmaat door de pleidooien van zijn eigen verdediging en de D.A. (District Attorney red.) heen. Toen hij vervolgens vroeg of hij zelf het woord mocht doen, werd zijn verzoek dan ook geweigerd. Vervolgens begon Shaw tegen zijn raadsman door een pleidooi heen te praten. Onze Texaanse rechter was het toen zat. Hij vroeg de jury even weg te gaan en waarschuwde dat Shaw gestraft zou worden als hij zo doorging.

En natuurlijk ging Shaw door: hij is immers ook een Texaan. Het beroepstranscript geeft de volgende uitwisseling weer tussen de rechter en Shaw, nadat de eerste nogmaals de jury had verzocht weg te gaan om Shaw aan te spreken op zijn gedrag:

“… Get the duct tape out.”

COURT: “All right. Mr. Shaw, let’s have an understanding here. Listen to me.”

DEFENDANT: “I brought –”

COURT: “I’m asking you to listen to me, and I’m telling you what’s going to happen!”

DEFENDANT: “You’ve already denied me due process of law, sir.”

COURT: [To the bailiff] “… Get the duct tape out.”

[Whereupon, court remained in adjournment. At which time the Defendant was bound and gagged.]

Shaw moest toen de jury onder ogen komen, vastgetaped aan zijn stoel en met duct tape over zijn mond. Dat deed geen wonderen voor zijn zaak en hij werd veroordeeld tot 99 jaar in het gevang.

Gelukkig voor Shaw, doen ze in Texas aan hoger beroep. De rechtbank in Houston keek wat soberder tegen de zaak aan. Een gedaagde mocht niet zomaar “bound en gagged” voor de jury verschijnen, tenzij er speciale omstandigheden zijn: zoals een ontsnappingsrisico of fysieke dreiging. De rechtbank voegde hier nog aan toe, geheel terecht: “Even after considering the appellant's prior criminal record, we find this sentence [99 jaar] somewhat on the severe end of the spectrum for stealing cartons of cigarettes from a grocery store.”

Shaw v. State, 846 S.W.2.d 482 (Tex. App. Houston [14th Dist.] 1993, pet. ref=d).

Het McKane vonnis is na te slaan in: McKane v. Durston, 153 U.S. 684, pp. 687–88 (1894).

- Quentin van Dinteren

535 keer bekeken | 0 reacties