Recht & Student

Recht op je doel af - Hier praten stoort ons

Geplaatst op 19-01-2010 door Pauline Woudenberg

Sommige dingen zijn onvermijdelijk. Zo bestaat er een kwaaltje waar iedere student minstens twee keer per jaar last van heeft: tentamens. De meest normale studenten transformeren opeens tot zenuwachtige studiemachines, die zondagochtend om tien uur in de rij gaan staan om de universiteitsbibliotheek in te mogen. In de rij. Alsof dat het leukste is wat je kunt bedenken om te gaan doen op je vrije zondag. De meeste zijn er om braaf te studeren, maar je hebt ook de beruchte 'bellers'. Die zetten hun mandje met boeken neer op hun studietafeltje en lopen vervolgens de deur uit, na gefluisterd te hebben:‘wacht even, ik zit in de UB.’ Zij denken dat ze niemand meer storen met hun gepraat, zodra ze de drempel over zijn. Eigenaardig. Het komt blijkbaar niet in ze op, dat een open deur geluid doorlaat. Kijk, en als ze nou nog fluisterden, dan was het niet zo heel erg. Maar de meeste 'bellers' hebben een volume alsof ze een weiland overschreeuwen. Dat hoor je zelfs nog met de deur dícht. En dat bordje op de gang met ‘Hier praten stoort ons!’, staat er eigenlijk meer voor de sier. Daar laat de klassieke UB-beller zich niet door storen. Sommige UB-verdiepingen lijken wel helemaal overgenomen door de 'bellers'. Nog even en ze plaatsen bordjes met ‘Hier leren stoort ons!’. Want als beller is het natuurlijk verschrikkelijk om steeds genoodzaakte te zijn de studieruimte uit te rennen voor ieder telefoontje.

Maar niet alleen bellende mensen kunnen irritatie veroorzaken met hun stem. Nee, neem dan docenten tijdens tentamens. Hang een microfoon op in een tentamenzaal, en sommige docenten zijn er niet meer bij weg te slaan. Vaak beginnen ze dan met een vaag verhaal over waarom ze iets willen zeggen. ‘Ik snap dat het vervelend is dat ik nu weer wat aan het omroepen ben, maar anders ontdekken jullie de fout in vraag drie te laat en dan scheelt het weer tijd dat ik het nu meteen zeg, dus ik dacht: laat ik het maar meteen zeggen, want dat scheelt uiteindelijk weer tijd.’ Het is al beschamend genoeg dat er een fout in een tentamen zit. Maar roep het alsjeblieft kort en duidelijk om, in plaats van met zo’n onsamenhangend verhaal eromheen. Tien minuten later: ‘Voor de mensen die net naar de wc waren, er zit dus een fout in het tentamen, in vraag drie. Ja, ik dacht laat ik het nog maar even een keer omroepen. Anders komen jullie er zo laat achter en dat is niet helemaal eerlijk omdat ik het net al eerder omriep. Dus eh…(je hoort hem denken: ‘Wat was ook alweer mijn punt?’) ik roep het nu maar even om, want dan hoeven jullie niet allemaal zelf hierheen te komen om te vragen of het fout is. En dat scheelt uiteindelijk weer tijd.’ En zo wordt alles zo’n dertig keer omgeroepen: voor de hele groep, voor de late binnenkomers, voor de wc-gangers, voor de doofstommen, voor mensen die gewoon niet opletten en daarna nog even een paar keer voor de zekerheid.

Helaas kan dat soms nogal averechts uitpakken. Want iedereen heeft wel door dat die betreffende vraag drie niet klopt. Maar om überhaupt een zinnig antwoord te verzinnen op een tentamenvraag, is het wel handig voor je concentratie als er niet om de vijf minuten iets wordt omgeroepen. En die nare grapjes mogen ook wel achterwege blijven. Zo’n docent heeft dan misschien drie uur lang niets te doen, maar jij probeert iets te bakken van je tentamen. Ik heb weleens meegemaakt dat iemand na de zoveelste fout in het tentamen, naar voren stormde. Hij verscheurde zijn tentamen en gooide de blaadjes naar de betreffende docent. Verbouwereerd bleef die achter, terwijl veel studenten gefascineerd stonden toe te kijken. Durfden we dat allemaal maar!

De microfoon in de tentamenhal heeft bovendien de gewoonte om nogal eens te haperen, waardoor alles sowieso vaak minstens drie keer omgeroepen moet worden. Maar dan heb je ook van die docenten die denken dat de microfoon het beter gaat doen naarmate je er harder in praat. Dus dan zit je vooraan en dan worden je trommelvliezen er half uitblazen, omdat de docent keihard schreeuwt, door de op dat moment prima werkende microfoon: ‘HEBBEN DE MENSEN ACHTERIN HET OOK VERSTAAN?’ Eh, ik denk dat ze het in Zwolle zelfs nog hebben verstaan. Misschien is het nog helemaal geen gek idee om zo’n bordje met ‘Hier praten stoort ons!’, bij die microfoon te plaatsen…

1161 keer bekeken | 4 reacties