Recht & Student

Arrest van de week - HR 30-05-2005, LJN BC 5012 (Newbay-Staat) en Braziliaans carnaval

Geplaatst op 18-02-2010 door Site Admin

Paal

De stroom loopt hier nog via lelijke betonnen palen door de lucht. Er was een auto tegen de paal gereden en dus geen stroom en dus later dan gebruikelijk bericht van mij. Over de oorzaken van dat ongerief ga ik nader in bij mijn al aangekondigde bespreking van het locale carnaval, hierna onder het kopje Billen en tieten.

De jurisprudentie van de afgelopen week

Er was afgelopen week helemaal niets om over naar huis te schrijven. De smakeloze vruchten van het HR-boompje van 12 februari 2010 treft u als u hier klikt.

Het Arrest van de Week, over uitvoerbaarverklaring bij voorraad

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik in de tien jaar dat ik advocaat was, eigenlijk nooit werkelijk heb stilgestaan bij de rechtsregels die betrekking hebben op het al dan niet bij voorraad uitvoerbaar verklaren van een vonnis of arrest. Ik vrees dat er onder mijn lezers zijn, die tot vandaag in die schande moesten delen.

Ik baseerde er me min of meer op, dat een procespartij uitvoerbaarverklaring bij voorraad kan vragen van niet-constitutieve veroordelingen, dat hij dat dan meestal krijgt en dat de wederpartij kan aangeven waarom hem dat juist niet een goed idee lijkt.

Vooral omdat uitvoerbaarverklaring bij voorraad een procespartij behoorlijk in problemen kan brengen, verdient het onderwerp meer aandacht. Ik bespreek deze week dan ook het arrest Newbay-Staat (HR 30 mei 2008, NJ 2008, 311, LJN BC5012) waarin die materie aan de orde komt.

Billen en Tieten

Zoals bij Nederland de plaatjes van molens en klompen horen, zo horen bij Brazilië de plaatjes van de schuddende tieten en billen (en een op de tepel geplakt sterretje en door de bilspleet gehaald touwtje) van de samba-scholen op het carnaval in Rio de Janeiro. (Dat touwtje heet in goed Nederlands een string , maar hier wordt het fio dental genoemd: tandflosdraad)

Maar zoals Nederlanders niet zo warm lopen voor klompen en molentjes, zo staat bij de meeste Brazilianen het carnaval in Rio niet zo op de voorgrond. Brazilianen beschouwen het carnaval van Salvador als het summum.

Het mondaine Rio is met zijn groene puisten een prachtige stad, maar het volksere Salvador heeft met zijn koloniale verleden en zijn sterke Afrikaanse invloeden een hele andere schoonheid. Men zegt dat het carnaval er veel meer een volksfeest is. Ik kan er niet over meepraten, want ik heb geen van beide carnavals ooit meegemaakt. Eén ding is duidelijk: tijdens het carnaval is een verblijf in beide steden bijna onbetaalbaar en toch heeft iedere Braziliaan er het geld voor over.

Ofschoon die beide steden naar Braziliaanse maatstaven nogal dicht bij mijn huis liggen (naar Rio is het maar 2200 kilometer en Salvador ligt zelfs nog geen 1200 kilometer hier vandaan) is het carnaval hier in de deelstaat Ceará weer heel anders. Hier stromen de steden tijdens het carnaval leeg en wordt er gefeest in de dorpen, vooral aan de kust, zoals in mijn dorp Pecém.

Het verschil tussen Tholen en Breda is veel groter dan het verschil tussen Breda en Pecém. Carnaval bestaat er hier namelijk uit dat je een dag of vijf lang met veel te veel mensen onder slechte hygiënische omstandigheden op Spartaanse wijze in een huisje je intrek neemt, dat je gedurende die tijd erg veel zuipt en sekst (dat doen ze in Breda denk ik ook wel), dat je onafgebroken, 24 uur per dag, in de herrie zit van door elkaar heen tetterende geluidswagens en dat je elke middag en avond op het dorpsplein of langs het strand elkaar ondergooit met maniocmeel of maïzena, zodat alles en iedereen wit wordt en uiteindelijk vies gaat stinken. Bij dat alles wordt weinig verkleed en (om te voorkomen dat de kleren vies worden, denk ik) vooral veel uitgekleed, zulks met dien verstande dat beide seksen zich hullen in dameslingerie. In dit klimaat is dat trouwens ook meer dan voldoende.

Over de muziek moet ik nog zeggen, dat de teksten vergelijkbaar zijn met wat men in Nederland rond carnavalstijd verwacht. Enige verschillen vallen wel op. Zo getuigen de teksten hier doorgaans niet van veel respect voor vrouwen (hetgeen die vrouwen erg amusant lijken te vinden) en zijn ze vaak wat meer op de genitale streek of de promiscuïteit gericht. Dit jaar hebben wij dan ook de eer te mogen luisteren naar hitteksten zoals: “Ik stuur mij vrouw naar het bordeel, daar hoort ze thuis...” of “Ze rijdt met haar jurkje op haar fiets, één hand aan het stuur, de ander op haar slipje”.

De melodie wijkt volkomen af van het platte Hollandse carnavalsgestamp, maar is ook verschrikkelijk.

Net als in Nederland komt het er daarbij op aan zo dronken mogelijk te worden.

Vorig jaar kende de deelstaat Ceará minder dan 800 verkeersdoden in de carnavalstijd, hetgeen een unicum was. Dat grote succes werd toegekend aan de bewustmakingsacties van de politie. Die doden worden overigens niet gerekend tot de “carnavalsdoden”: dat zijn geweldsdoden tijdens het carnaval. Elk zichzelf respecterend dorp heeft er altijd wel enkele te vieren.

Die bevolkingsverliezen worden waarschijnlijk ruimschoots goedgemaakt door de verhevigde voortplanting in deze dagen. De gezondheidseffecten daarvan zijn kennelijk weer enige aanleiding voor overheidszorg, want inmiddels kan men geen persoon in uniform meer tegenkomen (er lopen er dezer dagen heel wat rond) of hij verblijdt je met een van overheidswege verstrekt gratis condoom. Dit jaar zijn er door de overheid 623 miljoen van die rubbers voor dat carnavalsdoel aangeschaft: dat zijn er een stuk of twintig per “stel” in de vruchtbare leeftijd. Dat lijkt misschien wat veel, maar men moet daarbij bedenken dat het voor het hebben van seks niet nodig dat men nog vruchtbaar is en hier al helemaal niet dat men al vruchtbaar is.

Daar staat overigens weer tegenover dat hier algemeen de opvatting heerst dat een banaan met schil niet lekker is en dat een relatie na een minuut of zeventien zo standvastig is gebleken dat er geen aanleiding is tot het gebruik van condooms.

Meer over botsingen met electriciteitspalen

Juist onder invloed van alcohol kan men goed laten zien wat men allemaal met een auto durft. Zo reed dus gisteren een automobilist tegen een electriciteitspaal.

Dat gebeurt wel vaker.

Als de paal dan afbreekt, overleeft de automobilist de botsing meestal wel. Meestal breekt de paal, want ze zijn van extreem slecht beton gemaakt en vertonen vaak al betonrot als ze nieuw zijn. Soms breken ze zelfs af doordat het hard waait.

Maar als de paal afbreekt, valt wel de stroom uit. Dat is vervelend. Om de frequentie van dat ongemak terug te dringen, worden er op de plaatsen waar vaak tegen palen wordt gebotst nu grote betonnen verdedigingsblokken aangebracht voor de paal, zodat de automobilist daarop kan botsen, zonder dat hij daarbij de stroomvoorziening in gevaar brengt. Dat dat de kans op dodelijk letsel vergroot is geen relevante overweging.

Alaaf, alaaf, alaaf!

Jérôme de Jong van Lier.

747 keer bekeken | 0 reacties